ครั้งล่าสุดที่อัพไดอารี่ หม่ามี๊กะว่าจะเว้นไว้ไม่กี่วันก็จะอัพต่อ เพราะทำรูปไว้รอแล้ว

แต่ที่ไหนได้ กลับมาจากเชียงใหม่ เราก็มีเหตุให้ไม่ได้อัพ ซึ่งเป็นเหตุสุดวิสัยจริงๆ

(หม่ามี๊ไม่ใช่ข้ออ้างจริงๆน้า......... หนูลองอ่านก่อนแล้วจะรู้ว่าทำไมนะลูก) ^^

วันที่ 29 มิถุนา

เราออกจากบ้านกันแต่เช้า (ราวๆแปดโมงกว่า) วันนี้มีทริปไปเชียงใหม่กัน

พาลูกไปหาคุณย่า ^^

(และไปฉีดวัคซีนรวม เข็มที่2 ด้วย)

ไปถึงเชียงใหม่เกือบๆเที่ยง (จริงๆถึงราวๆ11โมง) ยังไม่ได้เข้าไปหาคุณย่า เพราะวันนี้วันอาทิตย์เป็นวันหยุดของคุณย่า

ปกติแล้วคุณย่าจะทำงานบ้านทั้งวัน

แต่วันนี้โทรเตี๊ยมกับคุณย่าแล้วว่าจะพาเมลเบอร์นมาหา ให้เวลาคุณย่าจัดการงานบ้านให้เสร็จเร็วกว่าปกติแล้วเราค่อยเข้าไปหากัน

หม่ามี๊กับป่ะป๊าเลยแวะทำธุระให้เสร็จก่อนดีกว่า ^^

แวะ CM จัดการซื้อการ์ด wireless เอาไว้ใส่เครื่อง PC จะได้ไม่ต้องเดินสายLAN ให้ยุ่งยาก

ออกจาก CM หม่ามี๊เลยบอกป่ะป๊าตรงไปเซ็นทรัลกันก่อน มีของที่จะซื้อให้ลูกนิดหน่อย

ไปถึงเซ็นทรัลก็สอยของใช้ตามเป้าหมาย บวกกับวันนั้นมี sale แผนกเด็กนิดหน่อย ก็เลยสอยของนอกเหนือเป้าหมายมาอีกนิด

ออกจากเซ็นทรัลก็แวะเอากระเป๋าเข้าเก็บที่พักกันเลย

จับหมูเปลี่ยนเสื้อผ้าเช็ดตัวนิดหน่อย

หมูน้อยร่าเริงอารมณ์ดีมากๆ

(เสียดาย ... หม่ามี๊รีบถ่ายไปหน่อยไม่ได้เลือกตั้งโหมดให้ดี รูปเลยสั่นบ้าง)

พอบ่ายเราก็ชวนกันไปหาคุณย่ากัน

เข้าไปถึงคุณย่ายังทำอะไรไม่เสร็จเลย... เอาไงดีน้อ???

กะว่าจะชวนกันไปกินข้าวข้างนอกตอนเย็นสักหน่อย

คุณย่าเปลี่ยนใจไม่ยอมออกไปกับพวกเราซะงั้น

หม่ามี๊กับป่ะป๊าเลยตัดสินใจให้ลูกอยู่เล่นกับคุณย่าที่บ้าน

หม่ามี๊กับป่ะป๊าจะออกไปซื้อของกันที๋โรบินสันแล้วจะกลับมาทานข้าวกันที่บ้าน

พอไปถึงโรบินสัน หม่ามี๊หิวจัด ขอป่ะป๊าหาไรกินกันก่อน ก็ตัดสินใจกินไดโดมอน

ปรากฎว่าวันนี้เป็นวันอาทิตย์ คนเยอะมากมาย

ใช้เวลารอคิว รอพนักงาน รอๆๆๆๆๆๆๆ นานมากๆ

กินแบบขาดตอนมาก

ระหว่างตอนทานเกือบเสร็จ... คุณย่าโทรมาหาหม่ามี๊บอกว่าหนูงอแงมากๆ ร้องไห้งอแงไม่ยอมนอนด้วย

หม่ามี๊ก็คิดว่าคงเป็นธรรมดาที่เวลาหนูง่วงจัดหนูจะงอแง แต่คุณย่าคงไม่คุ้น เลยรับมือไม่ไหว(ตื่นตกใจไป)

ก็เลยบอกให้อุ้มกล่อม เดี๋ยวหนูหมดแรงก็หลับเอง

สักพักคุณย่าโทรมาอีกบอกว่าหนูถ่ายสองรอบ แถมอ้วกด้วย

หม่ามี๊ก็เริ่มทบทวนว่าวันนี้หนูถ่ายกี่ครั้งแล้ว แล้วก็แอบงงว่าหนูทำไมร้องไห้จนอ้วก???

หม่ามี๊กับป่ะป๊าก็รีบพากันกลับบ้านมาดูหนู

เพราะทวนดูแล้วตั้งแต่เมื่อวาน หนูถ่ายทั้งวันจนถึงวันนี้ อาการคล้ายๆครั้งก่อน

ก่อนออกจากบ้านมา คุณยายยังว่าหนูน่าจะกำลังจะเปลี่ยนท่ารึเปล่า เลยถ่ายทั้งวัน (ความเชื่อโบราณอ่ะนะ)

แต่ครั้งนี้หม่ามี๊ว่าเหมือนครั้งก่อนที่เคย admid เลยล่ะ

ก็เลยรับหนูจากบ้านคุณย่ารีบไปหาหมอกันดีกว่า

โชคดีวันนี้วันอาทิตย์ แต่คลินิคไม่ปิด

ผลการตรวจออกมาคือหนูท้องเสียนั่นล่ะ (เหมือนเคย) เป็นเพราะเชื้อแบคทีเรีย ห้ามกันลำบาก -*-

หาหมอเสร็จหนูสลบคาอ้อมกอดหม่ามี๊เลย

เราเลยตัดสินใจพากันเข้าที่พัก ให้หนูพักผ่อนกันดีกว่า

หนูถึงที่พักก็เปลี่ยนเสื้อผ้า เช็ดตัว ทานนมแล้วนอนไปเลย

หม่ามี๊แอบใจเสียเล็กน้อยตอนที่รู้ว่าลูกอ้วกด้วย แต่พอหนูอยู่ในมือหม่ามี๊แล้ว

กลับอุ่นใจขึ้นมาหน่อย เพราะเคยรับมือกับอาการท้องเสียของหนูมาแล้ว

ส่วนปฏิกิริยาของหนูตอนอยู่กับหม่ามี๊ไม่มีงอแง (อาจเพราะหมดแรงรึเปล่าไม่รู้) หม่ามี๊เลยโล่งใจหน่อย

วันที่ 30 มิถุนา

วันนี้หม่ามี๊ตื่นแต่เช้า แล้วปลุกป่ะป๊า

จริงๆลูกตื่นพร้อมกับหม่ามี๊และป่ะป๊าด้วยนั่นล่ะ อิอิ

ตื่นมาด้วยความสดชื่น ดูเหมือนคนปกติแห๊ะ  (ไม่สบายจริงหร๊อ??? อิอิ)

เก็บข้าวของกันเสร็จก็ลงไปทานข้าวเช้ากัน

หมูน้อยแต่งตัวเสร็จสดชื่น แต่พอลงไปถึงห้องทานข้าว หนูก็สลบต่อ ><

หม่ามี๊กับป่ะป๊าทานอะไรรองท้องกันนิดหน่อยก็รีบเช็คเอาท์ออกเดินทางกันเลย

วันนี้แพลนที่วางไว้เปลี่ยนไปหมด

จากที่คิดว่าเช้าวันนี้เราจะไปฉีดวัคซีนกันก็ต้องล้มเลิกไป เพราะหนูท้องเสียแบบนี้คงฉีดวัคซีนไม่ได้

เราเลยเข้าไปเอาประวัติวัคซีนที่หนูเคยได้มา เพื่อที่จะได้โอนมาไว้ฉีดเองที่แพร่

จากนั้นเราก็รีบไปทำธุระอื่นต่อให้เสร็จ

หมูน้อยวันนี้ไม่ค่อยสดชื่น ดูท่าทางอิดโรยหมดแรง เลยสลบง่ายๆ ตลอดทั้งวัน ^^

เสร็จธุระก็ออกเดินทางจากเชียงใหม่เลย

ตรงดิ่งกลับแพร่ เพราะทั้งคุณยาย อากง และคุณยายใหญ่ ต่างก็เป็นห่วงลูกกันทั้งนั้น

มาถึงแพร่บ่ายๆ คุณยายรับช่วงต่อดูแลหนูเป็นอย่างดี

ป่ะป๊าเข้าไปดูงานต่อที่โรงงาน

ส่วนลูกยังคงมีถ่ายเป็นระยะๆ แต่น้อยลง และดูสดชื่นขึ้นบ้างแล้ว

วันที่ 1 กรกฎา

เช้านี้เราตื่นมา ลูกอารมณ์ดี ท่าทางจะดีขึ้นมาก

หม่ามี๊กับป่ะป๊ามีธุระจะต้องเข้าไปที่ศาลากลางและที่ประกันสังคม

พาหนูนั่งรถเที่ยวไปด้วย

ท่าทางหมูน้อยจะอาการดีขึ้นมากแล้วจริงๆ

นั่งรอป่ะป๊าบนรถ หมูน้อยร่าเริงแบบนี้ล่ะ

ช่วงนี้หนูเป็นเด็กอยากรู้มากขึ้น

จับนั่นจับนี่คล่องมาก เลยไล่คว้าทุกอย่างที่อยู่ใกล้มือซะหมด ><

หนูซี้กับโทรศัพท์พี่กระต่ายน้อยมากๆ ซี้กันถึงขนาดกินกันได้เลย ฮ่าๆๆๆ

พอหม่ามี๊แย่งโทรศัพท์พี่กระต่ายออกจากมือ หนูก็มีท่าทางหน้าตาหาเรื่องกันแบบนี้...

หม่ามี๊ก็เลยเปลี่ยนให้หนูดื่มน้ำแทน

หมูน้อยเล่นขวดไปมา... เคราๆจุกนมมันส์เลย เอิ๊กๆ

น้ำหมดขวดก็เคราขวดต่อได้เพลิดเพลินต่อไป ฮ่าๆๆๆ

น้ำลายตรึม!!

หม่ามี๊ก็บ้าจี้ รัวชัตเตอร์กล้องเล่นอย่างเมามันส์ ฮ่าๆๆๆ

จากที่ลูกแค่เคราๆจุกนม ก็เปลี่ยนเป็นแทะๆขวดแทน กรั่กๆ

คอมเฟิร์มค่ะว่า กินได้ทั้งขวดจริงๆ เอิ๊กๆ ^^"

พอแทะเหนื่อยก็เริ่มง่วง....

รอจนป่ะป๊าทำธุระเสร็จ เราก็กลับบ้านกัน (ไม่ได้ทานข้าวเช้ากันเลยเนี่ยะ อิอิ)

หมูน้อยก็ยังคงหาของเล่นได้เรื่อยๆ

นั่งค้นกระเป๋าหม่ามี๊ซะงั้นอ่ะ ><

ตอนบ่ายป่ะป๊าเข้าโรงงานทำงาน

ส่วนหม่ามี๊กับลูกก็อยู่ที่บ้าน

ส่งมอบหนูให้คุณยายไปบางเวลา

ตกเย็นก็เดินสวีทกันแบบนี้เป็นประจำ หุหุ

เย็นนี้ป่ะป๊าโทรมาก่อนกลับบ้านว่า เจ็บคอและมีไข้ต่ำๆ

หม่ามี๊เลยบอกให้กลับบ้านมาอาบน้ำและไปหาหมอ

ผลตรวจหมอบอกว่าเป็นไข้หวัดใหญ่

ฉีดยาและรับยามาทาน

คืนนี้เรายังนอนด้วยกันสามคนเหมือนเดิม

แต่แยกให้ป่ะป๊าลงนอนข้างล่าง ส่วนเราครองเตียงกันสองคนนะลูก อิอิ

ป่ะป๊าแปะคลูฟีเวอร์ ทานยาแล้วเข้านอนแต่หัวค่ำเลย

พรุ่งนี้ตื่นมาหวังว่าไข้จะลดนะ ^^

วันที่ 3 กรกฎา

เช้านี้ตื่นมาจับตัวป่ะป๊าดู....

ตัวร้อนจี๋เลย

ส่วนลูกก็หายดีแล้ว... ร่าเริงสดชื่นมากๆ

หม่ามี๊จัดการให้ป่ะป๊าทานโจ๊กและทานยา นอนพักต่อ

สายๆมาดูอีกทีไม่ดีขึ้น แล้วอย่างนี้จะให้ทำไงดี...

วัดไข้สูงตั้ง 39.5 ไม่มีลด ทั้งเช็ดตัวก็แล้ว คลูฟีเวอร์ก็แล้ว ><

อากงกับคุณยายใหญ่บอกให้ไปโรงพยาบาลดีกว่า

ป้าเบิร์ดเลยขับรถไปส่งหม่ามี๊กับป่ะป๊า

ส่วนลูกก็อยู่บ้านกับคุณยาย (เดี๋ยวจะติดไข้ไปด้วย)

เราเลือกไปโรงพยาบาลเอกชนแล้วนะ แต่สงสัยหม่ามี๊จะคาดหวังมากไปรึเปล่า

โรงพยาบาลนี้ดูทำให้หม่ามี๊ผิดหวังมากๆ -*-

แต่ช่างเถอะ เพราะคุณหมอที่ดูแลป่ะป๊าให้ เป็นหมอประจำของที่บ้านเราตั้งแต่สมัยหม่ามี๊เป็นเด็กๆแล้ว

ผลตรวจอีกครั้งจากการเจาะเลือดด้วย ปรากฎว่า ป่ะป๊าเป็นไข้เลือดออก!!

ได้ admid นอนอย่างไม่มีกำหนด

ป่ะป๊าเองก็โดนฤทธิ์ไข้เล่นงาน สลบไม่รู้ตัวเลย

หม่ามี๊กับป้าเบิร์ดจัดการป่ะป๊าเข้าห้องพักเสร็จ ก็กลับบ้านมาดูลูก

แล้วหม่ามี๊ก็เก็บข้าวของไปเฝ้าป่ะป๊าที่โรงพยาบาล

โดนห้ามไม่ให้พาลูกมาด้วย เพราะกลัวว่าเชื้อโรคจะเยอะ เดี๋ยวจะไม่สบายอีก ><

คืนนั้นเลยเป็นคืนแรกที่หม่ามี๊และลูกไม่ได้นอนด้วยกัน

แอบนอนร้องไห้คิดถึงลูกด้วย (แต่โดนคุณยายและยายใหญ่ดุหาว่าหม่ามี๊ขี้แย) -*-

วันที่ 4 กรกฎา

ป่ะป๊ายังคงสลบเพราะฤทธิ์ไข้

อาการภายนอกดูดีขึ้นแล้ว แต่ยังมีไข้ต่ำๆ

หมอมาตรวจตอนเช้าก็เลยยังให้อยู่ต่อ

ตอนบ่าย หม่ามี๊กลับบ้านไปดูลูกก่อน

หมูน้อยอารมณ์ดีร่าเริงอยู่กับคุณยาย

เห็นแบบนี้หม่ามี๊ค่อยสบายใจหน่อย :)

วันที่ 5 กรกฎา

ป่าป๊าได้ออกจากโรงพยาบาลแล้ว

แต่ยังไม่หายดี

กลับมานอนพักต่อที่บ้าน

ส่วนหม่ามี๊เอง เริ่มมีอาการไข้ต่ำๆ

กลับมาบ้านก็เลยยังต้องแยกกันนอนกับลูกเหมือนเดิม -*-

ตกเย็นหม่ามี๊เริ่มมีอาการไอเข้ามาด้วย

กลางคืนก็เลยทั้งไอและมีไข้

วันที่ 6 กรกฎา

เช้านี้หม่ามี๊อาการไม่ดีขึ้นเลย

ตื่นเช้ามาจะทานข้าวก็ทานไม่ค่อยได้ ก็เลยรองท้องนิดหน่อย แล้วทานยานอนต่อ

ทั้งไอทั้งไข้ ทรมานมากๆ

ป่ะป๊าเองดีขึ้นมากแล้ว ก็เลยช่วยดูลูกแทน แต่ยังไม่ได้เข้าไปที่โรงงาน

ตอนเย็นหม่ามี๊ทนไม่ไหวแล้วจริงๆ ก็เลยไปหาหมอ

หมอบอกว่าน่าจะเป็นหวัดลงคอ

ขอให้หมอฉีดยาให้ เพราะอยากหายและจะได้นอนกับลูกเหมือนเดิม

หมอเลยจัดให้ 1 เข็ม และได้ยามาทาน (อีกหลายชนิดเลย)

คืนนั้นพยายามนอนแต่ก็นอนลำบากมากจริงๆ เพราะหม่ามี๊ไอหนักกว่าเดิม จนนอนไม่ได้ ><

วันที่ 7 กรกฎา

เช้านี้อาการหม่ามี๊ไม่ได้ดีขึ้นเลย

ทานยาไข้ก็ลด หมดฤทธิ์ยาไข้ก็กลับ

ไอก็หนักมาก น่าเบื่อจริงๆ

ตอนบ่ายไอหนักจนเริ่มหอบ คุณยายใหญ่เลยจัดการให้ป้าเบิร์ดไปส่งหม่ามี๊ไปโรงพยาบาลดีกว่า

ครั้งนี้เลือกไปเอกชนเหมือนเดิม แต่ขอเปลี่ยนเป็นแพร่-ราม แล้วกัน

(หวังว่าจะดีกว่าแพร่คริสเตียน)

เข้าไปถึง หม่ามี๊ไอจนน้ำหูน้ำตาไหล (หมอทักหาว่าหม่ามี๊ร้องไห้ต๊อแต้) -*-

หมอตรวจๆ เห็นไอหนัก มีไข้ 38แก่ๆ ก็เลยให้admid กลัวจะเป็นไข้เลือดออกด้วย

เวลานั้นหม่ามี๊ไม่สนใจแล้ว ทำไงก็ได้ให้ชั้นหายสักที

ไอจนทรมาน

กินอะไรก็ไม่ได้ แรงก็ไม่มี นอนก็ไม่ได้นอน ช่วยให้หายทีเถอะ

หมอกลัวจะเป็นอะไรหนัก สั่งไปเอกซเรย์ปอดด้วย

ระหว่างนั้นก็ใส่ออกซิเจนให้ด้วย เพราะเห็นว่าหอบจัด -*-

เสร็จอะไรแล้วหม่ามี๊โดนย้ายเข้าห้องพัก ก็เลยขอยานอนหลับด้วย

เพราะอยากจะพักมาก ไม่ไหวแล้วจริงๆ

คืนนั้นเลยได้นอนกันสักทีเพราะได้ยานอนหลับ

ป้าเบิร์ดมานอนเฝ้าเป็นเพื่อน เพราะป่ะป๊าเองก็เพิ่งหาย

ถ้ามานอนเฝ้าประเดี๋ยวจะติดไข้ไปด้วยอีก -*-

วันที่ 8 กรกฎา

เช้านี้หม่ามี๊ตื่นมาไม่มีไข้เท่าไหร่แล้ว

แต่อาการไอยังเหมือนเดิม

จากที่เอาออกซิเจนออกแล้ว กลับกลายเป็นอยากขอใส่เหมือนเดิม

มันเหนื่อยหอบมากๆ

หมอเข้ามาตรวจ หม่ามี๊บอกว่าไม่ไหวเลย

ยาไม่ช่วยอะไรเลย (นอกจากยานอนหลับ) หมอเลยขอเปลี่ยนยาให้ และให้ยาฉีดด้วย

ส่วนผลเลือดที่ตรวจไป ไม่มีไข้เลือดออก แต่หมอวินิจฉัยว่าเป็นหลอดลมอักเสบ -*-

(คงจะอักเสบจัด เพราะไม่เคยไอจนเหนื่อยหอบไม่ได้นอนแบบนี้มาก่อนจริงๆ) ><

ขอยานอนหลับหมอเหมือนเดิม

วันนี้ป่ะป๊ามาเฝ้า เราแม่ลูกก็ยังไม่ได้เห็นหน้ากันเหมือนเดิม เพราะทุกคนกลัวว่าลูกจะมาติดไข้จากหม่ามี๊ ><

ทรมานทั้งกายทั้งใจจริงๆเลย