ฮ่ะๆ ไม่ได้อัพหลายวันจริงๆเลยเรื่องไดอารี่ของลูกเนี่ยะ หม่ามี๊นี่แย่มากๆ ^^"

มะวานสัญญาว่าจะอัพ แต่ไปถนนคนเดินกับป่ะป๊ากลับมาแล้วง่วงจัดๆ ทำหลายสิ่งอย่างจนลืมไปเลยว่าต้องอัพได

ไม่ได้การล่ะ ผลัดไปเรื่อยแบบนี้ ประเดี๋ยวจะไม่ได้อัพในที่สุด ก็เลยขอตื่นมาอัพเช้าๆแบบนี้ละกาน ^^

หลังจากที่หนูออกจากโรงพยาบาล เราก็กลับมานอนผึ่งตีพุงกันที่บ้าน

หนูหายดีแล้วจริงๆ เพราะหม่ามี๊พาหนูออกไปข้างนอกด้วยกันแทบทุกวัน ><

หนูมีท่าทางเหนื่อยบ้าง แต่ไม่มีอาการงอแง กวนใจเลยสักนิด :)

วันที่ 11 พ.ค. (หม่ามี๊ขออัพ แบบบรรยายตามรูปนะลูก ความจำไม่ค่อยจะดีแระ ฮ่าๆ)

หนูตื่นมาส่วนมากจะร้องนำ เหมือนคนนอนไม่เต็มตา ต้องไปทำให้ลืมตามาดูก่อนว่า นี่ใครหว่า?? ที่อยู่กับหนู

หนูถึงจะไม่แบะปากร้อง แต่วันนั้นน้ำตาหนูปริ่มๆมีร้องไห้แระ

หม่ามี๊เห็นตลกดีเลยแกล้งให้ทำหน้าทำตาเลียนแบบ แล้วหนูก็ทำตาม

หม่ามี๊ก็นั่งหัวเราะชอบใจใหญ่เลย

ขอชักภาพไว้หน่อย หุหุ

ตื่นมาหน้าตายังงัวเงีย ไม่สบอารมณ์แบบนี้ล่ะ

เสร็จแล้วหม่ามี๊ก็แบะปากให้หนูเลียนแบบ (หน้าแบบนี้ป่ะป๊าชอบทำใส่หม่ามี๊บ่อยๆ) 555+

ทำได้ไม่เท่าไหร่หนูก็มองหน้าเหมือนแบบว่า จะทำอะไรกันเนี่ยะ!!

เล่นนานไปหน่อย หนูก็เริ่มมีอาการไม่พอใจแระ (แต่หม่ามี๊หัวเราะใหญ่เลย ใจร้ายเน๊อะ หุหุ)

หนูเริ่มมองหน้าแล้วจ้องหน้า ท่าทางจะไม่สบอารมณ์จริงแห้ะ

พอโดนแกล้งใหญ่ หนูก็ร้องไห้จริงๆซะเลย

หม่ามี๊เลยหยุดแกล้งแล้วรีบโอ๋หนูแทน ^^"

แหมๆ นานๆทีลูกจะร้องไห้ให้เห็น หม่ามี๊ก็ขอเอาซะหน่อยน่า

ไม่ร้องเลยประเดี๋ยวต่อมน้ำตาจะแห้งไปซะก่อน เอิ๊กๆ (หม่ามี๊บ้าไปแล้ว) ^^"

ตกกลางคืนพาหนูเข้านอน

ทำไงหนูก็ไม่นอนสักที ทั้งที่หนูก็ทำท่าขยี้ตาและเริ่มพูดอ้อแอ้ๆ มากผิดปกติ (นั่นคือเป็นที่รู้กันว่าหนูง่วงแล้วเริ่มกล่อมตัวเอง)

หม่ามี๊เลยปิดไฟดวงใหญ่ แล้วเปิดไฟที่หน้าห้องน้ำแทน

หนูนอนคว่ำเล่น คอเริ่มตกถี่ขึ้นเพราะง่วงแระ แต่ก็ไม่นอนสักที

สุดท้ายหนูแหวะนมออกมาหน่อย (ในรูปเลย) หนูก็สลบไปได้

หม่ามี๊ถึงรู้ว่าหลังจากจับเรอแล้วหนูก็ยังคงอึดอัดอยู่ละมั้ง เพราะทานนมไปหนึ่งขวดและรีฟิลอีก1 ฮ่ะๆ

พอหนูสลบเสร็จ ก็มีท่านอนเป็นแบบนี้ไปเลย ><

(หม่ามี๊ลองนอนแบบหนูไม่เห็นสบายเลยลูกเอ๋ย นอนเป็นฉาก 90องศาแบบนั้น เมื่อยมากกกกก ลูกนอนไปได้ไง???)

วันที่ 12 พ.ค.

ตอนเย็นป้าเอ๋บอกหม่ามี๊ว่าอยากกินฟูจิอีกแล้ว

อืม....... ตามใจคนท้องหน่อย เพราะตอนหม่ามี๊ท้องป้าเอ๋ก็ตามใจเรื่องกินเหมือนกัน 55+

มื้อนี้ป้าเอ๋เลี้ยง เหตุเพราะเราไม่ค่อยกิน -*-

ออกไปนั่งคุยกันมากกว่า ให้คนท้องได้กินอิ่มสบายใจก็แล้วกันเน๊อะ ^^

หม่ามี๊กะจะฝากหนูไว้กับคุณย่า แต่คุณย่ากลับบ้านช้า เอาไปด้วยเลยดีกว่า ป้าเอ๋มารับที่บ้านบอกว่าหิวแล้วนะ(แก)

ไปกันๆ

(ป่ะป๊าเอาจักรยานไปประกอบหลังจากที่มันเป็นชิ้นๆมาแรมปี ได้ฤกษ์ที่มันจะเป็นคันสักที ,,, หม่ามี๊โทรบอกให้กลับมา แต่ท่าทางจะมาไม่ทันเลยบอกให้ไปเจอกันที่ฟูจิละกันง่ายกว่า)

เอาหนูน้อยคนนี้ไปด้วย กลัวจะไม่มีที่ให้อยู่เลยหิ้วคาร์ซีท (กระเช้า) ลงไปด้วยเลย

หนูน้อยนั่งเงียบเลย

เพราะตอนไปก็ประมาณทุ่มนึงแล้ว ใกล้ได้เวลาหนูเข้านอน (หนูเข้านอนราวๆ2ทุ่มกว่า ทุกวันอ่ะนะ)

หนูเลยมีสีหน้าท่าทางที่เหมือนคนไม่มีอารมณ์ใดๆทั้งนั้น 555+

ป่ะป๊ายังไม่มา เราสองคนเลยนั่งข้างเดียวกันไปก่อน

ให้ป้าเอ๋นั่งอีกฝั่ง จะได้สบายๆ

ก็นั่งกินนั่งคุยกันไปเรื่อย หม่ามี๊ไม่ค่อยได้กินหรอก เพราะพนักงานเดินผ่านมาเล่นหน้าเล่นตากับหนู แต่คงผิดหวังกัน เพราะวันนี้เมลเบอร์นง่วง เตรียมเข้านอนแล้ว หม่ามี๊ล่อยังไงก็ไม่ค่อยยิ้มรับแขกละ ฮ่ะๆ

สักพักป่ะป๊ามาถึง หม่ามี๊เลยอพยพมานั่งข้างป้าเอ๋ ให้หนูนั่งกับป่ะป๊า

แต่ที่ไหนได้ หนูเริ่มโยเยจะนอนแล้ว เลยงัดออกจากกระเช้ามาอุ้มแล้วกัน

อ้วนน้อยง่วงจริงๆ เลยซบบ่าหม่ามี๊เลย

เพราะปกติเวลาหม่ามี๊อุ้มแบบนี้หนูจะไม่มีทีท่าคอตกมาซบเลย โน่นแหล่ะ...หันมองวิวทิวทัศน์ซะเพลินนนน (ก็คอแข็งสุดๆแล้วนินา)

ป้าเอ๋กินอิ่มหนำ ท้องชนโต๊ะแล้ว ... น้องในพุงป้าเอ๋ก็คงจะกินอิ่มจนหลับไป เพราะไม่เห็นป้าเอ๋ว่าน้องดิ้นกวนใจเลย ฮ่ะๆ

นั่งเล่นถ่ายกับกระจกไปเรื่อยๆ

ชวนป้าเอ๋เล่นด้วย แต่ถ่ายจากในกระจกมา ป้าเอ๋หน้ากลมเกินจริงเลยลบๆๆๆๆๆ ดูมิงามห้ามเก็บไว้ (ป้าเอ๋บอก) ^^"

เราเล่นกันเองสองคนก็ได้ ><

เรามัวแต่เล่น หม่ามี๊หิวจนลืมหิวไปแล้ว

หันมาสนใจป่ะป๊า โอโห.......... หม่ำใหญ่เลย

(จานข้าวตรงหน้านี้ของหม่ามี๊เอง ดูสิ กินไปนิดเดียวเอง แอบเสียดายๆ) ><

ส่วนหนูก็หม่ำนะลูก....... หม่ำเกลี้ยงเลย

นี่ไงล่ะ หม่ำๆของหนู (อ้วนน้อย) หม่ำซะเกลี้ยงขวด อิอิ

หม่ำเสร็จตาก็ปรือๆ จะปิดไม่ปิดแหล่ ฮ่ะๆๆๆ

แต่........... หนูยังนอนไม่ลงหรอก เพราะมีเสียงอะไรดังหน่อยหนูก็ตาโตหาที่มาของเสียงใหญ่เลย

มามะๆ มาเล่นถ่ายรูปกับหม่ามี๊ต่อดีกว่า... ^^

กินเสร็จ แยกย้ายป้าเอ๋กลับ

ส่วนเราก็เดินขึ้นไปซื้อของอีกนิดหน่อยแล้วก็รีบกลับ

พอขึ้นรถปั๊บ รถเคลื่อน หนูก็หลับเลย ฮ่ะๆ ท่าจะเพลียจริงๆ

คืนนี้เราเข้านอนกันเร็วหน่อย เพราะพรุ่งนี้เรามีเดินทางกันอีกแล้ว

จะไปหาอากงกับคุณยายที่แพร่นะจ๊ะ ^^

วันที่ 13 พ.ค.

หม่ามี๊ตื่นคนแรกตามเคย ตื่นสักพักลูกก็ตื่นมานอนเล่นไม่งอแง

หม่ามี๊ก็เชคเมล์เสร็จก็เก็บของเรื่อยๆ วันนี้กะว่าจะออกจากเชียงใหม่ไม่เกินเที่ยง

แต่เอาไปเอามาก็เที่ยงกว่าจนได้... แถมไม่ได้กินข้าวกันด้วยสิ เลยได้แวะกินข้าวที่ลำพูน

หม่ามี๊กับป่ะป๊าหม่ำๆ ส่วนหนู สลบไปแล้ว ^^"

นั่งรถทีไร หนูเหมือนเป็นเอกเทศแล้ว นั่งไม่กวนใจแถมกินลมชมวิวไปคนเดียว มีความสุขเชียวนะ อิอิ

ไปถึงบ้านอากงตอนบ่ายสามโมงกว่า

ครั้งนี้ป่ะป๊าขับรถคนเดียว ยิงยาวเลย

ลูกนั่งหน้า หม่ามี๊นั่งหลัง หลับนิดหน่อย ปล่อยป่ะป๊าฮัมเพลงขับรถไป 555+

ตอนค่ำพาหนูเข้านอน แต่ท่าทางหนูจะแปลกที่ (อีกละนะหม่ามี๊ พาหนูเปลี่ยนที่นอนบ๊อยบ่อย 555+)

หนูเลยยังไม่นอนง่ายๆ ขอกลิ้งเล่นไปก่อน

อมมือเพลินเล้ยยยยยยยย อิอิ

สักพักเล่นเพลินหนำใจแล้ว หนูก็นอน ^^

วันที่ 14-15 พ.ค. ป่ะป๊าไปลองดูงานที่โรงงานกับลุงบอล

หม่ามี๊ก็มีแว๊บๆไปช่วยงานที่หน้าร้านนิดหน่อย หนูเลยอยู่เล่นกับคุณยายบ้าง

วิ่งแตะมือเปลี่ยนกันกับคุณยาย

ก่อนหน้านี้คุณยายบ่นเปลี่ยนโป๊ะโกะให้หนูไม่เป็น เพราะปกติหม่ามี๊กับป่ะป๊าทำให้เอง

แต่พอทิ้งไว้ให้อยู่ด้วยกันสองคน คุณยายก็ทำเป็นจนได้ 55+

สองวันนี้ป่ะป๊าเหนื่อยมากๆ เพราะไม่เคยลองงานแบบนี้มาก่อน

แต่เรามีจุดมุ่งหมายทุกอย่างที่ทำ ไม่ได้ทำให้ใครเลย ทำให้ลูกทั้งนั้น

ที่เขียนนี้หม่ามี๊อยากให้ลูกรู้ว่า ป่ะป๊าเองเปลี่ยนไปเยอะมากไม่ใช่เมื่อก่อนป่ะป๊าไม่ดี

แต่พอมีลูกเกิดมา... ป่ะป๊าเป็นผู้ใหญ่ขึ้นเยอะ ปรับตัวมากขึ้น และที่สำคัญจากไม่เคยลำบาก สบายๆชิลๆ

ป่ะป๊าก็ยอมลำบาก ความสุขส่วนตัวอาจจะน้อยลง แต่หม่ามี๊เชื่อว่าพอเห็นหน้าลูกแค่นั้นแหล่ะ ความสุขทุกอย่างมันเพิ่มพูนขึ้นมามากกว่าที่หายไปด้วยซ้ำ ^^

(ถ้าไม่ใช่เพราะรักลูก ป่ะป๊าคงไม่ทำอะไรมากมายแบบนี้หรอก ,,, รักหนูมากกว่าหม่ามี๊แน่นอน เพราะกับหม่ามี๊ป่ะป๊ายังไม่ทุ่มทุนสร้างขนาดนี้เลยลูก 555+ )

ก็เพราะเป็นลูกไง หม่ามี๊ยอมให้ชนะเลิศไปเลย เย้ๆ

วันที่ 16 พ.ค.

วันนี้ตอนบ่ายเราจะกลับเชียงใหม่กันแล้ว

แต่ช่วงเช้าเรายังยุ่งๆกันอยู่ ลูกค้ามาเอาของกันเต็มหน้าร้านเลย

หม่ามี๊ไปช่วยยายใหญ่กับป้าเบิร์ดดูลุกค้า

เลยปล่อยให้หนูเล่นกับคุณยายไปก่อน

เดินผ่านมาดูเป็นระยะ แอบเห็นสองยายหลานเล่นอะไรกันหว่า

คุณยายชอบเอาผ้าบางครั้งก็ตุ๊กตามาล่อให้หนูคว้าแล้วก็ดึงหนี

หนูเองก็หัวเราะชอบใจใหญ่

แอบสงสัยว่ามันสนุกตรงไหนน้อ??

หม่ามีไม่รู้หรอกว่าสนุกตรงไหน แต่หม่ามี๊สนุกตรงที่เห็นหนูหัวเราะบ่อย

พอเห็นแบบนี้หม่ามี๊ก็หัวเราะ คุณยายก็หัวเราะ หนูเลยหยุดหัวเราะแล้วมองหน้า

คงคิดในใจ ... "หัวเราะอะไรกัน??" 

ฮ่าๆๆๆ

ออกจากแพร่ราวๆเกือบบ่าย3

แดดออกนิดหน่อย แต่มันส่องโดนลูก หม่ามี๊เลยติดหลังคาให้

ดูท่าทางหนูจะไม่คุ้นเคย เลยนั่งมองหลังคา คาร์ซีทบ่อยๆ

สักพักนั่งๆไป ท่าทางจะอึดอัดเลยแอบงอแง (อันนี้งอแงครั้งแรกกับการนั่งคาร์ซีทเลยนะ)

พอดีขับมาถึงลำปางแล้ว

ป่ะป๊าแวะปั๊มซื้อเกี๋ยวทอดกับโกโก้เจ้าโปรดกิน

หม่ามี๊เลยขอขับบ้างดีกว่า ให้ป่ะป๊าอุ้มลูกแล้วกัน เพราะท่าทางจะไม่ยอมนั่งคาร์ซีทเฉยๆแล้ว

พอเปลี่ยนมือปุ๊บ หนูก็เพลินแล้วก็หลับไปเอง

เราถึงเชียงใหม่กันช้าหน่อยวันนั้น เพราะว่าฝนตกระหว่างลำพูนถึงเชียงใหม่เลย

แถมรถเยอะอีกตะหาก เลยค่อยๆมา ไม่เกินร้อย

เข้าบ้านจับลูกอาบน้ำป้อนนม ลุกก็หลับไปเลย สงสัยจะเพลียจริงละ

หม่ามี๊กับป่ะป๊าก็ว่าจะนอนเร็วหน่อยเพราะเพลีย ที่ไหนได้หม่ามี๊หิวยังนอนไม่ได้

หาอะไรกินประทังหิวแล้วก็ค่อยเข้านอน

โน่นล่ะกว่าจะได้นอนก็ราวๆ 5 ทุ่ม

หมูสามตัวสลบบนเตียงเรียงกันเลย ฮ่าๆ

ปล.

- ตอนนี้เราสามคนเหลือเวลาอยู่เชียงใหม่อีกประมาณไม่ถึงเดือนแล้วล่ะลูก... เราจะเป็นแม้วอพยพไปในที่ๆแม้วกว่า กร๊ากกกกกกก ,,, แต่ไม่ต้องห่วงๆ ยังไงๆลูกก็เป็นสาวเชียงใหม่ เดี๋ยวหม่ามี๊กับป่ะป๊าจะพาหนูกลับมาเหยียบพื้นดินเชียงใหม่ทุกเดือนนะลูก ฮ่ะๆๆ

- รักลูกกกกกกกกกก (มากกว่าเดิมทุกว้านนนทุกวัน จริงๆนะลูก)