วันเสาร์ที่ 5 เมษา เรามีนัดกับคุณยายว่า เราจะไปหาคุณยายกับอากง ที่แพร่

ป่ะป๊าแอบอาลัยอาวรณ์ตั้งแต่เมื่อคืน ทำเป็นถามหนูว่า จะคิดถึงป๊าไหมอย่างงั้นอย่างงี้...

พอตื่นเช้ามา 6 โมง อาบน้ำแต่งตัวเสร็จ แอบมาหอมแก้มลูกแล้วทำซึ้งนิดๆ

หม่ามี๊นึกได้พอดี... วันนี้ป่ะป๊าเข้างานเที่ยงนิหว่า??? เลยทักป่ะป๊าไป

ป๊าบอกว่า... เออ ช่ายๆ ลืมไปเลย ,,, เย้ๆ มีเวลาอยู่กับลูกเพิ่มอีกหลายชั่วโมง ฮ่าๆๆๆ

แล้วพอป่ะป๊าไปทำงาน เราก็รอแต่ลุงบอลมารับเราที่บ้าน

วันนี้สัมภาระเมลเบอร์นเยอะเหมือนเดิม รีเควสไปแล้วว่าใครจะมารับอย่าเอารถเก๋งมารับเด็ดขาด อิอิ

พอดีเลยว่างานนี้ลุงบอลเอาฟอร์จูนเนอร์มา นั่งกันแค่ 2 คน หนูนั่งตักหม่ามี๊ ที่ข้างหลังเหลือเฟือ ใส่สัมภาระได้สะเบย ฮ่าๆๆ

ตระเตรียมขนของลงไปรอไว้ข้างล่าง รอและรออย่างเดียว

ระหว่างรอ ทำไรดีน้อๆๆๆ ??????

???????????

??????

????

??

?

คิดออกแล้ว...........ว

นั่งทำ wallpaper ใหม่ให้ป่ะป๊าคิดถึงเราสองคนเล่นดีกว่า คิกๆ

นั่งทำๆแบบแข่งกับเวลา เพราะไม่รู้ลุงบอลจะมาตอนไหนแน่...

ทำเสร็จออกมาหน้าตาเป็นแบบนี้ save แล้ว save อีก แก้ไปแก้มาหลายรอบ (เพิ่มเยอะตะหาก อิอิ)

แล้วลุงบอลก็มารับเราตอน บ่าย 2 โมงตรงเป๊ะๆ!!

แต่ก็แวะนั่นโน่นนี่ กว่าจะออกจากเชียงใหม่ก็ราวๆ 3 โมงกว่า

ตอนเลี้ยวรถเข้าบ้าน แอบขำ เพราะคุณยาย และอากง เดินมารอที่หน้าประตูบ้าน คล้ายว่ารอรับเมลเบอร์นเลย ฮิๆ

เปิดประตูรถปุ๊บ... คุณยายตรงดิ่งมารับเอาเมลเบอร์นไปจากอ้อมกอดหม่ามี๊เลย ><

แล้วความคึกครื้นที่บ้านเราก็เริ่มขึ้น... โย่วๆ

กิจวัตรประจำวันตั้งแต่ไปเที่ยวหาคุณยายก็จะต้องตื่นกันเช้าๆ ไม่ต้องมาปลุกก็ตื่นเช้าได้

เพราะพอคุณยายตื่นมาทำนั่นโน่นนี่เสร็จ ก็จะเปิดประตูห้องมาควักเอาเมลเบอร์นจากที่นอนไปอุ้มเลย ^^"

ที่ประจำของทุกคนเมื่ออุ้มเมลเบอร์ก็คือ พาไปนั่งเก้าอี้โยก

เมลเบอร์นก็เพลินนนนนนนนน

ยายก็นั่งโยกเยกไปมาๆ ถ้าเมลเบอร์นง่วงก็นอนต่อไปเลย

แต่อากาศนอกห้องมันร้อนมาก คุณยายเปิดพัดลมตัวใหญ่เป่าๆๆๆ ยังไงมันก็ร้อน

หม่ามี๊ต้องขอแย่งเอาหนูกลับเข้าไปนอนในห้อง (อันนั้นก็เปิดแอร์ท้างงงงงงงง วัน ค่าไฟคงกระฉูด เหอๆ)

พอควักหนูเอาเข้าไปนอนต่อในห้อง หนูก็พลิ้มมมมม เป็นแบบนี้เลย

แต่ถ้าอากาศมันร้อนจัดๆ โดนจับเอาเข้าเอาออกห้องบ่อยๆ หน้าหนูก็จะเริ่มเปลี่ยน

อารมณ์ก็จะไม่คงที่ อาจเพราะกำลังนอนเพลินๆ ก็จับเอาหนูไปเล่นอีกแล้ว โอยยยยย นอนไม่เต็มอิ่ม

หน้าตาบ่งบอกอารมณ์อย่างเห็นได้ชัดเลย คิกๆ

นี่ต่อให้เอากลับเข้ามานอนในห้องแอร์ก็แล้วนะ หน้าตายังแบบว่า แอบเคืองอยู่บ้าง

จะหลอกล่อยังไงก็ตาม ไม่มี๊......... หัวเราะให้เห็นหรอ?? ยากมั่กๆ!!

หม่ามี๊เล่าให้ยายฟังว่า เมลเบอร์นติดหม่ามี๊มาก เวลานอนไม่ยอมให้ใครพาเข้านอนเลย ไม่ว่าจะป่ะป๊าหรือคุณย่า

หนูร้องอาละวาดน้ำตาไหลซะน่าสงสารมาก

พอหม่ามี๊ส่งเสียงมาว่า "อะไรค้าลูกกกก" หนูจะเงียบทันที (เอ๊ะ!! เสียงใครคุ้นๆ)

ถ้าหม่ามี๊พูดแล้วไม่โผล่ตัวมาให้เห็น หนูอาละวาดต่อ

แต่ถ้าหม่ามี๊โผล่มาพาหนูเข้านอนทันที หนูก็จะเงียบ และผลอยหลับไปเลย

คุณยายฟังแล้วบอกว่าหม่ามี๊เว่อร์

และแล้วทุกคืนที่ผ่านมา คุณยายก็ประจักษ์แล้วว่า เป็ฯแบบนั้นจริงๆ

คุณยายไม่สามารถเอาหนูนอนได้เลย เอิ๊กๆ

ก็แหม.......... เมลเบอร์นกับหม่ามี๊ ,,, เราซี้กัน!! จริงป่ะ?? อิอิ

กลับไปแพร่คราวนี้ คุณยายจับหนูเขียนคิ้วด้วยก้านพลู เผื่อคิ้วจะหนาขึ้น -..-"

หม่ามี๊ก็ไม่ว่าไร ยอมๆๆ (ก็นั่นแหล่ะ เผื่อคิ้วจะหนาขึ้นจริงๆ จะได้สวยๆ อิอิ)

แล้วก็โดนคุณยายใหญ่แอบขู่ว่าจะจับหนูโกนผม เพราะจริงๆแล้วเด็กๆ ต้องโกนผมไฟ (คนโบราณว่าต้องทำ ผมจะได้ดก)

แต่หม่ามี๊ไม่อยากให้โกน เพราะคุณย่ากับป่ะป๊าก็ไม่อยากให้โกน มันมิงามเรยยยยยยยย

แอบหวั่นๆ ว่าถ้าเผลอ คุณยายใหญ่จะจับไปโกน หม่ามี๊ร้องไห้แน่ๆ ><

(แล้วก็รอดมาได้)

นอกจากนี้ การไปหาคุณยายครั้งนี้ หนูได้ฝึก/เริ่ม อะไรหลายๆอย่าง

หนูเริ่มกินกล้วยขูด กับน้ำส้มแล้ว

ครั้งแรกหนูไม่ค่อยคุ้นกับช้อนและรสของกล้วย

หนูก็แหวะๆ ดันๆ ออกมานิดหน่อย

แต่พอครั้งที่สอง หนูก็เริ่มคุ้น ไม่ดันทิ้ง

พอครั้งที่สาม ก็อ้าปากอ้ำๆ กินเป็นปกติไปเลย ฮ่าๆๆๆ

ส่วนน้ำส้ม... หม่ามี๊ก็คั้นแล้วก็กรองเนื้อออกก่อน เพราะครั้งแรกๆ หนูยังไม่คุ้นรส จะให้กินจากช้อนคงยาก

เลยกรองแล้วใส่ขวดให้หนูดูดด๊วบๆ เหมือนเคย

หนูก็ทำหน้าปะแล้มๆ รสมันแปลกๆ

แต่สักพักก็คงลืมไปว่ารสมันแปลก ดูดด๊วบๆ อย่างเพลิดเพลิน กรั่กๆ

สรุปแล้ววันนึงๆ หนูกินกล้วยขูดตอนนี้ได้มากกว่า 1 ช้อน น้ำส้มได้สักวันละ 1 oz.

กินอิ่ม หน้าตาเบิกบานมาก ฮี่ๆๆ

อ่อ ตอนนี้หนูก็เริ่มทำท่าจะจับขวดนมเองแล้วด้วย

รูปนี้ ตอนเช้าวันที่จะกลับ หม่ามี๊ล้างขวดนมอยู่ในครัว ให้ป้าเบิร์ดเล่นกับหนูไปก่อน

ป้าเบิร์ดป้อนนมอยู่ ก็ต้องไปคิดเงินให้ลูกค้า ก็เลยเอาผ้ามาหนุนขวดไว้ให้หนู

หม่ามี๊เดินออกมา ทีแรกเห็น ก็แอบตกใจ

ว๊ายๆ ลูกจับขวดนมกินเองได้แล้วหรอเนี่ยะ ว๊าวๆ

เดินมาดูใกล้ๆ แหง่วๆ... มีผ้าหนุนข้างล่างนี่นา ><

แต่ก็ดีเหมือนกัน เพราะตอนนี้หม่ามี๊กำลังอยากช่วยให้หนูพัฒนากล้ามเนื้อมัดเล็ก อยากให้คอนโทรลได้ อีกหน่อยหนูก็จะหยิบจับอะไรได้เก่งขึ้นเอง ^^

ตอนบ่ายวันที่ 10 เราจะออกเดินทางกลับเชียงใหม่กันแล้ว

ก่อนกลับก็เลยจับหนูไปอาบน้ำก่อนดีกว่า จะได้สบายตัวหน่อย

ตอนอาบน้ำอากงกับคุณยายตามเข้าไปเชียร์ หลังจากที่ตอนแรกเกิด หนูอาบน้ำทีไร ร้องไห้ทุกที

ตอนนี้หนูอาบน้ำได้สบายมากๆ แถมยังมีวี่แววว่าชอบน้ำมากๆด้วย

อาบน้ำทีไร ถ้ายิ่งหม่ามี๊ชวนคุยล่ะก็ หนูจะยิ้มอย่างเพลิดเพลิน อารมณ์ดีมาก

อาบน้ำเสร็จจับแต่งตัวปุ๊บ... หนูก็แย่งคว่ำเอง (อ่อ หม่ามี๊ลืมเล่าไปว่า หนูเริ่มคว่ำเองได้แล้วนะ คอก็เริ่มแข็งแล้ว แต่ยังต้องแอบประคองอยู่บ้างบางครั้ง)

พอหนูคว่ำเองแล้ว หนูก็ชันคอ มองนั่นมองนี่

หนูอาบน้ำเสร็จ หวีผมเรียบแปร้ หน้าตาก็ฉะแล้มมากกกกกกก 555+

(แอบมองว่าบางท่าก็มีหน้าเหมือนหม่ามี๊เหมือนกันน่ะนี่ อิอิ)

สักพักหนูก็เริ่มเหนื่อย แต่ไม่ร้องไห้แระ หนูสลบไปเองเลย ฮ่าๆ

(ชุดหมีพูห์ น่ารักๆ นี้จากป้าปุกนะคะลูก ใส่สบายมากๆเลยใช่ป่าว สวยด้วยน้อ ^^ )

พอถึงเวลาออกเดินทางก็ควักหนูออกจากที่นอน หนูก็นอนต่อได้สบายงั้นเลย

คุณยายแอบอาลัยอาวรณ์เล็กน้อย แต่สัญญากันไว้แล้วว่า ปลายเดือนหน้า ไม่ก็ต้นเดือนมิถุนา จะมาหายายอีกแน่ๆ

เดินทางถึงเชียงใหม่ปลอดภัย

ป้าเบิร์ดมาส่งถึงบ้าน เราก็จัดการเคลียร์บ้าน หม่ามี๊เอาผ้าไปซัก เปลี่ยนผ้าปูที่นอน ฝากป่ะป๊าให้เล่นกับหนูให้หายคิดถึง

สักพักตอนเย็นว่าจะออกไปข้างนอกก็เลยจับหนูเปลี่ยนเสื้อผ้า หันมาดูเห็นป่ะป๊าอุ้มหนูเลยอดถ่ายรูปพ่อลูกไม่ได้ อิอิ

หน้าเหมือนกันแท้ๆ ><

เดี๋ยวนี้หลังจากกลับจากบ้านคุณยายมาที่นี่ หนูติดเก้าอี้โยกมากๆ

หนูไม่ยอมนอนง่ายๆ จะโวยวาย เป็นอันรู้กันว่า หนูจะนั่งโยกเยก เลยจับหนูใส่เปลนั่งโยกเยกๆ หนูถึงจะหลับ

ดูสภาพหนูซะก่อน ถ้าได้รับการตอบรับโดยการพามานั่งและโยกช้า หนูจะทำหน้างอนแบบนี้ล่ะ

ดูแล้วน่าชัง แอบขำเล็กน้อย หุหุ

ว่าแล้วก็อัพเดทมาซะยาว...

ขอปิดท้ายดีกว่า ว่าทำไม ต้อง topic ว่า "น้องเหนือ" ????

ก็เพราะว่ากลับไปคราวนี้ คุณยายใหญ่บ่นว่าตั้งชื่อเรียกยากเหลือเกิน คิดหาชื่อให้กันใหม่

หม่ามี๊เลยแอบแซวให้เรียกว่าน้องเหนือ???

ถามว่าเหนืออะไร?? เพราะเป็นคนเหนือหรอ???

โนวๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

น้องเหนือ มาจากชื่อเต็มว่า "เหนือคำบรรยาย" ตะหากล่ะ ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

จบจริงๆแล้วครับ!!

PS.

ไม่ค่อยจะได้อัพไดสักเท่าไหร่ แต่ตอนนี้อยากขยันอัพแล้ว แต่อยากรู้จังว่า มีคนคิดถึงเมลเบอร์นอยู่ไหมเอ่ย ขอเสียงพี่ๆน้องๆ(และผู้แอบติดตามชม)หน่อยได้ไหมค๊า^^

จุ๊บๆ